Dagboek en nieuws
December 2010 (1)
Hier zit ik dan… achter mijn PC. Te schrijven zoals ik in dit voorjaar deed.
Alleen mijn wereld is veranderd. Ik ben anders, om mij heen is alles anders… raar, maar waar.
Het is boeiend en vermoeiend, opwindend en frustrerend… het is maar wat je ervan maakt.
23 oktober 2010. De boekpresentatie in CODA, het museum en culturele centrum van Apeldoorn. Zoiets doe je maar één keer. Die ochtend krijg ik continu mail en sms-jes. Allemaal vrienden en bekenden die op het laatste moment melden dat ze verhinderd zijn. Oef! Meestal word ik blij van het geluid van een sms, maar nu wil ik het niet weten!
We hangen de posters op en schuiven wat met stoelen en tafels. En tot mijn grote verrassing komen er toch nog zo’n kleine honderd belangstellenden. Wat bizar is dat we exact en dan ook precies het juiste aantal stoelen hebben neergezet. Het klopt altijd in het leven.
Olaf-Marijn, een lieve vriend van mij en collega-schrijver, houdt een prachtige inleiding. En dan krijg ik de microfoon in m’n handen geduwd. Ik heb niets voorbereid, maar gek genoeg rolt alles er vanzelf uit. Het schijnt nog leuk te zijn ook, want er wordt gelachen. Ik dacht dat ik altijd dichtsloeg als er meer dan zeven mensen naar mij luisteren…
Van twee tot half vijf sta ik alleen maar te genieten aan mijn signeertafel. Ik zie allemaal bijzondere, lieve en bijzonder lieve mensen.
Op de eerste bladzijden van mijn boek schrijf ik op wat ik voel.
Er staat ook een meneer met een hoed en een baard in de rij. Hé, het is mijn broer. Ik heb hem zeker twee jaar niet gezien. Ik schrijf:
Lieve broer, dit is bijzonder, dit is heel bijzonder. Als je dit boekt leest, zul je iets lezen over ‘ons’. Maar wat ik ook voel, ik voel nu alleen maar liefde. Je zusje.
En zo is het.
Lees verder